جــــهـــــنم سر گــــــردان

وداع . . .

fatoshbahal — Thu, 17 Dec 2009 13:01:18 GMT

در این فصل عصیان همه جانبه برگ های خزان زده

این فصل انجام کفن گستری های آسمان

سردترین فصل سال را با خاطرات غمگينانه یک واقعه آغاز می کنیم

در بلندترین شب سال قیافه ی ماه از چه نگران است؟

آه پرودگارا !

تو میدانی،تو که می گویند فرمانروای بلامنازع همه ی افلاکی

زمستان آمد ...و زیر لب قصه ی عبور را برای پاییز می خواند

نگران فردا نباش...یار از دست رفته

نگران شاخه های خشکیده بر سایه ی آسمان ابری

باز تو می آیی

و این سرود آغازی دوباره است

تا پایان،پایان ها مانده است

این است روزگار

این است زندگی

برای تو می نویسم . . .

fatoshbahal — Sat, 21 Nov 2009 14:52:31 GMT

نمیدانم کوله پشتی تو برای یک سفر دور و دراز آماده است؟

اگر هم نیست ناراحت مباش!

کوله پشتی گرسنه ی من پر است . . .

به هر کجا که رفتم نصیحت بارم کردند . . .

مقصد ما را،پایان سفر بی پایان ما را...از من مپرس ،تو بهتر از من میدانی!

تازه این اولین گذرگاه ماست . . .

نگاه کن چه منظره ی زیباییست !

نام این جهنم سر پا ایستاده،دنیای فانیست !

هر یک از این کلبه ها دوزخی است مستقل . . .

پلک های ناراحت دیدگان معصومت در جستجوی چیستند؟

اشک؟

می خواهی گریه کنی ؟

هان !

من و تو، دو پاره غنچه های باغبان ندیده ای هستیم که در بهارهم لبخندرا فراموش کرده ایم. . .

و حال پائیز است فصل ریزش برگ های غم زده ،من و تو بهار ،تابستان،پائیز را بی آنکه بخواهیم با کوله باری از غم گذراندیم.

وسکوت برایمان پایان اعتراض این گذرها بود !

سینه ی من و تو دریاست . . .

دریایی که هیچ اقیانوس تا آنجا که مربوط به عصیان امواج است،هرگز حریفش نبوده است . . .

ما اکنون زنده نیستیم !

خیال نکن که مرده ایم . . .

نه نمرده ایم . . . فقط زنده نیستیم !

حالا بیا با هم بخندیم

بخندیم . . .

و خداوند عشق را آفرید . . .

fatoshbahal — Thu, 05 Nov 2009 14:25:56 GMT

اینک سهم من از دستهای گهواره نادانی به پایان رسیده است.

وقتی ابرها گریستند،آسمان بر شانه هایم سنگینی یک عشق مطلق را نهاد،تا شمیم آن را به مشام کشیدم،یاد او در وجود من زنده گشت و بی اختیار سر بر آستان خاک نهادم تا بر او سجده کنم،خالقی که مرا آفرید تا دلیل آمدنم را بیابم،تا عشق را لمس کنم و زندگی را به جریان اندازم،در کشف راز خلقتش کاوشی نمایم و از گهواره نادانی و جهل خود را به علم و دانایی زینت بخشم،از او پند بگیرم و در اطاعت او بکوشم،زندگی را معنا کنم و از سرچشمه زلال نیکان سیراب گردم،مرغ دل را رو به غروب پرواز دهم،تا راز شب را بشناسم و از متن آن تا حضور سرخ عشق از کوره راهها گذر کنم،آنگاه به تجربه خواهم رسید و جرات خواهم داشت،تا قلم بر دست گیرم بر لوحه ها،حرفها و تجربه ها را بنگارم شاید ره گمکرده ای میل به خواندن آن نماید و راه خویشتن باز یابد.

ای طالب نور !

زندگی در حرکت دوار خود پیچ و خم بسیار دارد،این پیچ و خمها مانع زیستن نیست اما چگونه عبور کردن از آنها مهم است،گذر از این راهها و رسیدن به آن اوج آرامش،گذشت کردن و ایثار برای دیگران،آنچه در این مغلوله به دیده زیبا می آید،نیک زیستن است،عاشق زندگی کردن است،چرا که عشق مرحمی است بر درد های سنگین و گران ،عشق راه و روش ترقی است،عشق،رسیدن به علم و دانایی است زندگی عاشقانه مثل بودن در قفسی است که هیچ وقت در آن احساس زندانی بودن را نداشته باشی حکایتی است غریب که در کنج قفس پرواز را بیاموزانی حتی با بالهای شکسته،آنگاه قامت راست می کنی تا چون کوه محکم بمانی،آنقدر که مگذاری محبت بمیرد و جسدهای سرد و بی روح به جای گرمی آن نمایان گردند،تازه به این نکته میرسی که . . .

خوب زیستن چه شیرین است !

من هم...گریه کردم !

fatoshbahal — Wed, 07 Oct 2009 09:44:47 GMT

شب است...

تا سر حد یک انفجار نابهنگام ناراحتم . . .

تصادفی نیست که حتی (ناله) در ناراحتی حرف دلم،فریاد میکند . . .

تصادفی نیست که نوعی انتظار خسته ،در چشمان این منتظر به خواب نرفته . . .

بر حسب احتیاجم به ادامه زندگی ،علی رغم همه رنج ها و شکنجه های روحی ،به وسعت به خود حق می دهم.

در قرنی که حتی نان گرسنه است . . .

در قرنی که پرنده ی قلبم بی آشیان آرزوی پرواز دارد . . .

در قرنی که آسمان ،با همه جلال و جبروت افسانه ای ،در مقابل قدرت خلاقه زمین،قیافه را یکباره باخته است . . .

در قرنی که قاصدک از روزگار غریب خبر دارد و ما به دنبال قاصدک ها آرزوها را پیش بینی میکنیم . . .

در قرنی که روده های عاصی از رنج،رنج نامبرده شکم،گنج را بلرزه انداخته است . . .

در قرنی که حتی جاده ی انوار آفتاب را،فرشتگان زمینی هموار میکنند،چه بدبختی بزرگ و چه حماقت بزرگتری است ماه بی سروپا را که گدای روشنیهای اضافی آفتاب است . . .

در قرنی که کمر سالخوردگان را شیرینی خاطرات گذشته شکسته،و پشت جوانان را ،وحشت فردای نگران . . .

در قرنی که چنگیز خان مغول را باید قسم داد :تو را قسم میدهم به دریای بیکران خونی که ریخته ای ...از خدا بخواه که به داد بندگان بی پناه خود برسد . . .

کجای این زندگی سرگردان و خانه بدوش من باآمال و آرزو های این دنیا هماهنگی دارد ؟

حقیقت برای من مادریست . . . مادری در دنیای بلا دیده ام. . .

حقیقت . . . آری حقیقت!

شما میدانید (ناراحتی)به مفهوم همدردی کلمه،یعنی چه؟

شما،ای انسان های راحت ! میدانید غم در کدام کلبه ی بدبختی سکنی گزیده؟

شما میدانید آن شرابی که حافظ ثنا خوان به رودخانه ی عشق و آفرینش تعبیر کرده،شراب نیست ! عصیان بدبختی هاست . . .

قرن ما عصاره ی مشتی از کینه است . . .

حال در چنین قرنی من چگونه زندگی را با حماسه معنی کنم !

آری . . .

قرن ما، صدف نیست . . .

ماسه است . . .

غزل نیست . . .

حماسه است !

نیمه ی تنهایی.....

fatoshbahal — Wed, 23 Sep 2009 11:27:18 GMT

چند گاهیست که با تو آشنا شده ام

و آن لحظه بود که عشق گمشده ی خود را یافتم

و آن دم بود که باران عشق برایم معنای دیگری پیدا کرد

شاید تو همان عشق کودکی باشی که در سبزینه ی خاطراتم نهفته بودی

شاید هم آن سیب سرخ

اکنو رنگین کمان هفت رنگ برایم هفتاد رنگ دارد.

و شاید هم به همین سادگی از پس تاریکی ها برون آمدم

و این آرامشی بود در میان غوغا

شاید تو یکی از خاطرات شیرین

نه....آن ستاره ی یلدا باشی

یا آن آرزوی گمشده

تو آن عشق ابدی هستی که در خانه ی امیدم جا باز کردی

می دانم که با تو می توان نیمه ی تاریک یک سرنوشت را روشن دید

و تو به من فهماندی که تعبییر یک رویا در دست سرنوشت است

و آن زمان بود که دیگر سایه های تردید برایم معنا نداشت

و جای آن حقایق شیرین برایم بهترین معنا بود

و تو به من آموختی که در آیینه ی شکسته هم می توان نگاهی در آیینه داشت

همیشه فکر می کردم که خانه ی عشق در دشت آرزوهاست

اما...تو گفتی: بوی خوش زندگی در رویای واقعیست

واین را یقین دارم که تو برایم تولدی دیگر هستی

نیمه ی تاریک یک زندگی با تو سفری داشتم به رویا

تو هر روز برایم سبزتر می شوی.......

پ.ن: دوستت دارم نیمه ی تنهاییم

جهنم سرگردان.....

fatoshbahal — Tue, 18 Aug 2009 15:16:18 GMT

من جز یک انسان که هیچ مایل نیست شاهد مرگ تدریجیه بی هدف فرزندان زمین باشد،دیگر هیچ نیستم.

نمی توانم انکار کنم...کمی هم شاعر هستم.

شعر من بموازات شعر همه ی شعرای انسان این دوران،گذرگاه فریاد سرسام گرفته ی بشر سرگردان قرن ماست که در جهنم سرگردان به سر می برند.

دخترکی از من پرسید علف ها چه هستند؟

نمی دانستم چه پاسخ بدهم!

چه بگویم؟

بگویم علف ها مو های شانه نخورده ی مردگانند

یا سفره های سبز پروردگار!

این حرف دل سالیان سال در قلبم حبس شده!

که خوشبختی چه زمان به سراغمان می آید؟

در کلبه ی ورشکستی که خودش خیال می کند خانه است،حرف های دل را می نویسم.

و آن را ثبت می کنم تا سرنوشت فردای فرزندان ما اینگونه نباشد!

آه....ای دوست

چه درد بزرگیست،درد یکدیگر رانفهمیدن!

جهنم سرگردان

شب را نوشیده ام
و بر این شاخه های شکسته می گریم
مرا تنها گذار
ای چشم تبدار سرگردان
مرا با رنج بودن تنها گذار
مگذار خواب وجودم را پر پر کنم
مگذار ازبالش تاریک تنهایی سر بر دارم
و به دامن بی تار و پود رویا ها بیاویزم
سپیدی های فریب
روی ستون های بی سایه رجز می خوانند
طلسم شکسته خوابم را بنگر
بیهوده به زنجیر مروارید چشمم آویخته
او را بگو
تپش جهنمی مست
او را بگو : نسیم سیاه چشمانت را نوشیده ام
نوشیده ام که پیوسته بی آرامم
جهنم سرگردان مرا تنها گذار

مرگ نصیحت ها...

fatoshbahal — Wed, 29 Jul 2009 20:39:18 GMT

به هر کس-هر جا،کوله پشتی گرسنه اش را ارائه داد،نصیحت بارش کردند!

کمال کوشش را کرد که به جای نان به روده هایش-به روده های گرسنه اش،نصیحت بقبولاند!

هم روده ها خندیدیند...

هم نصیحت ها...

با کوله پشتی پر از نصیحت و مشتی روده های خالی،براه افتاد.

تصادفا،به گورستانی رسید که در پهنه ی ماتم بارش،مرده ای را با قهقهه خاک میکردند!

وحشت کرد...اولین بار بود که مرده ای را با خنده بخاک می سپارند!

پیر مردی رهگذر،راحتش کرد،گفت:جوون!بی خیالش...اون که تو تابوته،دیوونس اینا هم که خاکش میکنن،ساکنین دارالمجانینن!

وحشت نخستین جای خود را به وحشت شکننده تری داد:ترسید جنون دیوانگان بر عقلش مستولی شود...

ناگهان،بیادش آمد که یک کوله پشتی پر نصیحت بارش است! خندید...

فکر کرده بود که برای جلوگیری از تسلط جنون،از نصیحت ها کمک خواهد گرفت.

هنگامیکه کوله پشتی را باز کرد،از نصیحت ها اثری ندید...

و قلبش-چون قطره اشکی دیده گم کرده،به تک سینه اش فرو غلطید...

بیچاره نصیحت ها!بینوا نصیحت ها! همه از گرسنگی مرده بودند....

هفت تصویر از هفت گناه کبیره

saeidbahal — Mon, 27 Jul 2009 13:02:18 GMT

۱.شهوت

ادامه عکسهارا در ادامه مطلب ببینید

3 داستان جالب

saeidbahal — Sun, 12 Jul 2009 14:24:18 GMT

ممكن است

كشاورزي بود كه تنها يك اسب براي كشيدن گاوآهن داشت. روزي اسبش فرار كرد.

همسايه ها به او گفتند: چه بد اقبالي!

او پاسخ داد: ممكن است.

روز بعد اسبش با دو اسب ديگر برگشت. همسايه ها گفتند: چه خوش شانسي!

او گفت: ممكن است.

پسرش وقتي در حال تربيت اسبها بود افتاد و پايش شكست.

همسايه ها گفتند: چه اتفاق ناگواري.

او پاسخ داد: ممكن است.

فرداي آن روز افراد دولتي براي سربازگيري به روستاي آنها آمدند تا مردان را به جنگ ببرند اما پسر او را نبردند.

همسايه ها گفتند: چه خوش شانسي !

او گفت: ممكن است.

و اين داستان ادامه دارد، همانطور كه زندگي ادامه دارد...

حسن نامي وارد دهي شد و در مكاني كه اهالي ده جمع شده بودند نشست و بناي گريه گذاشت.

سبب گريه‌اش را پرسيدند، گفت: من مردغريبي هستم و شغلي ندارم براي بدبختي خودم گريه مي‌كنم، مردم ده او را به شغل كشاورزي گرفتند.

شب ديگر ديدند همان مرد باز گريه مي‌كند، گفتند حسن آقا ديگر چه شده؟ حالا كه شغل پيدا كردي،

گفت: شما همه منزل و ماءوا مسكن داريد و مي‌توانيد خوتان را از سرما و گرما حفظ كنيد ولي من غريبم و خانه ندارم براي همين بدبختي گريه مي‌كنم.

بار ديگر اهالي ده همت كردن و برايش خانه‌اي تهيه كردند و وي را در آنجا جا دادند. ولي شب باز ديدند دارد گريه مي‌كند. وقتي علت را پرسيدند

گفت: هر كدام از شما‌ها همسري داريد ولي من تنها در ميان اطاقم مي‌خوابم.

مردم اين مشكل او را نيز حل كردند و دختري از دختران ده را به ازدواج او در آوردند.

ولي باز شب هنگام حسن آقا داشت گريه مي‌كرد. گفتند باز چي شده، گفت: همه شما سيد هستيد و من در ميان شما اجنبي هستم.

به دستور كدخدا شال سبزي به كمر او بستند تا شايد از صداي گريه او راحت شوند ولي با كمال تعجب ديدند او شب باز گريه مي‌كند، وقتي علت را پرسيدند گفت: بر جد غريبم گريه مي‌كنم و به شما هيچ ربطي ندارد!!!

قابل توجه اشخاص ناشكر و پر توقع !!!

كلبه كوچك

تنها بازمانده يك كشتي شكسته ، توسط جريان آب به جزيره اي دور افتاده برده شد ، او با بيقراري به درگاه خداوند دعا مي كرد تا اورا نجات بخشد ، او ساعت ها به اقيانوس چشم مي دوخت ، تا شايد نشاني از كمك بيايد اما هيچ چيز به چشم نمي آمد .

سرآخر نا اميد شد و تصميم گرفت كلبه اي كوچك بسازد تا از خود و وسايل اندكش بهتر محافظت نمايد. روزي پس از آنكه از جستجوي غذا بازگشت ، خانه را در آتش يافت ، دود به آسمان رفته بود ، بدترين چيز ممكن رخ داده بود.

او عصباني و اندوهگين فرياد زد: " خدايا چگونه توانستي با من چنين كني ؟ "

صبح روز بعد او با صداي يك كشتي كه به جزيره نزديك مي شد از خواب برخاست ، آن
كشتي مي آمد تا او را نجات دهد .

مرد از نجات دهندگان پرسيد : " چطور متوجه شديد كه من اينجا هستم ؟ "

آنها در جواب گفتند : " ما علامت دودي را كه فرستادي ، ديديم . "

آسان مي توان دلسرد شد ، هنگامي كه بنظر مي رسد كارها به خوبي پيش نمي روند ، اما نبايد اميدمان را از دست دهيم زيرا خدا در كار زندگي ماست ، حتي در ميان رنج و درد .

دفعه آينده كه كلبه شما در حال سوختن بود به ياد آوريد كه آن شايد علامتي باشد براي فراخواندن رحمت خداوند .

ماجرای دو تا گل سرخ

saeidbahal — Tue, 23 Jun 2009 22:57:18 GMT

گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش
دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش
خونه ی اون حالا تو یه گلدون سفالی بود
جای یارش چه قدر تو این غریبی خالی بود
یادش افتاد که یه روز یه باغبون دوبوته داشت
یه بهار اون دو تا رو کنار هم تو باغچه کاشت
با نوازشای خورشید طلا قد کشیدن
قصشون شروع شد و همش به هم می خندیدن
شبنمای اشکشون از سر شوق و ساده بود
عکس دیوونگیشون تو قلب هم افتاده بود
روزای غنچگیشون چه قدر قشنگ و خوش گذشت
حیف لحظه هایی که چکید و مرد و برنگشت
گلای قصه ی ما ، اهالی شهر ، بهار
نبودن آشنا با بازی تلخ روزگار
فک نمی کردن همیشه مال همن تا دم مرگ
بمیرن ، با هم می میرن از غم باد و تگرگ
یه روز اما یه غریبه اومد و آروم وترد
یکی از عاشقای قصه ی ما رو چید و برد
اون یکی قصه ی این رفتن و باور نمی کرد
تا که بعدش چیده شد با دستای سرد یه مرد
گلای قصه ی ما عاشقای رنگ حریر
هر کدون یه جای دنیا بودن و هر دو اسیر
هیچکی از عاقبت اون یکی با خبر نبود
چی ممی شد اگه تو دنیا ، قصه ی سفر نبود
قصه ی گلای ما حکایت عاشقیاس
مال یاسا ، پونه ها ، اطلسیا ، رازقیاس
که فقط تو کار دنیا ، دل سپردن بلدن
بدون اینکه بدونن ، خیلیا خیلی بدن
یکیشون حالا تو گلدون سفال ، خیلی عزیز
اون یکی برده شده واسه عیادت مریض
چه قدر به فکر هم ، اما چقد در به درن
اونا دیگه تا ابد از حال هم ، بی خبرن
روزگار تو دنیای ما قربونی زیاد داره
این بلاها روسر خیلی کسا در می یاره
بازیاش همیشه یک عالمه بازنده داره
توی هر محکمه کلی برگ و پرونده داره
این یه قانون شده که چه تو زمستون ، چه بهار
نمی شه زخمی نشد از بازیای روزگار
اگه دست روزگار گلای ما رو نمی چید
حالا قصه با وصالشون به آخر می رسید
ولی روزگار ما همیشه عادتش اینه
خوبا رو کنار هم می یاره ، بعدم می چینه
کاش دلایی که هنوزم می تپن واسه بهار
در امون بمونن از بازیای تلخ روزگار