اینک سهم من از دستهای گهواره نادانی به پایان رسیده است.

وقتی ابرها گریستند،آسمان بر شانه هایم سنگینی یک عشق مطلق را نهاد،تا شمیم آن را به مشام کشیدم،یاد او در وجود من زنده گشت و بی اختیار سر بر آستان خاک نهادم تا بر او سجده کنم،خالقی که مرا آفرید تا دلیل آمدنم را بیابم،تا عشق را لمس کنم و زندگی را به جریان اندازم،در کشف راز خلقتش کاوشی نمایم و از گهواره نادانی و جهل خود را به علم و دانایی زینت بخشم،از او پند بگیرم و در اطاعت او بکوشم،زندگی را معنا کنم و از سرچشمه  زلال نیکان سیراب گردم،مرغ دل را رو به غروب پرواز دهم،تا  راز شب را بشناسم و از متن آن تا حضور سرخ عشق از کوره راهها گذر کنم،آنگاه به تجربه خواهم رسید و جرات خواهم داشت،تا قلم بر دست گیرم بر لوحه ها،حرفها و تجربه ها را بنگارم شاید ره گمکرده ای میل به خواندن آن نماید و راه خویشتن باز یابد.

ای طالب نور !

زندگی در حرکت دوار خود پیچ و خم بسیار دارد،این پیچ و خمها مانع زیستن نیست اما چگونه عبور کردن از آنها مهم است،گذر از این راهها و رسیدن  به آن اوج آرامش،گذشت کردن و ایثار برای دیگران،آنچه در این مغلوله به دیده زیبا می آید،نیک زیستن است،عاشق زندگی کردن است،چرا که عشق مرحمی است بر درد های سنگین و گران ،عشق راه و روش ترقی است،عشق،رسیدن به علم و دانایی است زندگی عاشقانه مثل بودن در قفسی است که هیچ وقت در آن احساس زندانی بودن را نداشته باشی حکایتی است غریب که در کنج قفس پرواز را بیاموزانی حتی با بالهای شکسته،آنگاه قامت  راست می کنی تا چون کوه محکم بمانی،آنقدر که مگذاری محبت بمیرد و جسدهای سرد و بی روح به جای گرمی آن نمایان گردند،تازه به این نکته میرسی که . . .

خوب زیستن چه شیرین است !

تا سر حد یک انفجار نابهنگام ناراحتم . . .

تصادفی نیست که حتی (ناله) در ناراحتی حرف دلم،فریاد میکند . . .

تصادفی نیست که نوعی انتظار خسته ،در چشمان این منتظر به خواب نرفته . . .

بر حسب احتیاجم به ادامه زندگی ،علی رغم همه رنج ها و شکنجه های روحی ،به وسعت به خود حق می دهم.

 در قرنی که حتی نان گرسنه است . . .

در قرنی که پرنده ی قلبم بی آشیان آرزوی پرواز دارد . . .

در قرنی که آسمان ،با همه جلال و جبروت افسانه ای ،در مقابل قدرت خلاقه زمین،قیافه را یکباره باخته است . . .

در قرنی که قاصدک از روزگار غریب خبر دارد و ما به دنبال قاصدک ها آرزوها را پیش بینی میکنیم . . .

در قرنی که روده های عاصی از رنج،رنج نامبرده شکم،گنج را بلرزه انداخته است . . .

در قرنی که حتی جاده ی انوار آفتاب را،فرشتگان زمینی هموار میکنند،چه بدبختی  بزرگ و چه حماقت بزرگتری است ماه بی سروپا  را که گدای روشنیهای اضافی آفتاب است . . .

در قرنی که کمر سالخوردگان  را شیرینی خاطرات گذشته شکسته،و پشت جوانان را ،وحشت فردای نگران  . . .

در قرنی که چنگیز خان مغول را باید قسم داد :تو را قسم میدهم به دریای بیکران خونی که ریخته ای ...از خدا بخواه که به داد بندگان بی پناه  خود برسد . . .

کجای این زندگی سرگردان و خانه بدوش من باآمال و آرزو های این دنیا هماهنگی دارد ؟

 حقیقت برای من مادریست . . . مادری در دنیای بلا دیده ام. . .

حقیقت .  . . آری حقیقت!

شما میدانید (ناراحتی)به مفهوم همدردی کلمه،یعنی چه؟

شما،ای انسان های راحت ! میدانید غم در کدام کلبه ی بدبختی سکنی گزیده؟

شما میدانید آن شرابی که حافظ ثنا خوان به رودخانه ی عشق و آفرینش تعبیر کرده،شراب نیست ! عصیان بدبختی هاست . . .

قرن ما عصاره ی مشتی از کینه است . . .

حال در چنین قرنی  من چگونه  زندگی را با حماسه معنی کنم !

آری . . .

قرن ما، صدف نیست . . .

ماسه است . . .

غزل نیست . . .

حماسه است !

چند گاهیست که با تو آشنا شده ام

و آن لحظه بود که عشق گمشده ی خود را یافتم

و آن دم بود که باران عشق برایم معنای دیگری پیدا کرد

شاید تو همان عشق کودکی باشی که در سبزینه ی خاطراتم نهفته بودی

شاید هم آن سیب سرخ

اکنو رنگین کمان هفت رنگ برایم هفتاد رنگ دارد.

و شاید هم به همین سادگی از پس تاریکی ها برون آمدم

و این آرامشی بود در میان غوغا

شاید تو یکی از خاطرات شیرین

نه....آن ستاره ی یلدا باشی

یا آن آرزوی گمشده

تو آن عشق ابدی هستی که در خانه ی امیدم جا باز کردی

می دانم که با تو می توان نیمه ی تاریک یک سرنوشت را روشن دید

و تو به من فهماندی که تعبییر یک رویا در دست سرنوشت است

و آن زمان بود که دیگر سایه های تردید برایم معنا نداشت

و جای آن حقایق شیرین برایم بهترین معنا بود

و تو به من آموختی که در آیینه ی شکسته هم می توان نگاهی در آیینه داشت

همیشه فکر می کردم که خانه ی عشق در دشت آرزوهاست

اما...تو گفتی: بوی خوش زندگی در رویای واقعیست

واین را یقین دارم که تو برایم تولدی دیگر هستی

نیمه ی تاریک یک زندگی با تو سفری داشتم به رویا

تو هر روز برایم سبزتر می شوی.......

پ.ن: دوستت دارم نیمه ی تنهاییم

من جز یک انسان که هیچ مایل نیست شاهد مرگ تدریجیه بی هدف فرزندان زمین باشد،دیگر هیچ نیستم.

نمی توانم انکار کنم...کمی هم شاعر هستم.

شعر من بموازات شعر همه ی شعرای انسان این دوران،گذرگاه فریاد سرسام گرفته ی بشر سرگردان قرن ماست که در جهنم سرگردان به سر می برند.

دخترکی از من پرسید علف ها چه هستند؟

نمی دانستم چه پاسخ بدهم!

چه بگویم؟

بگویم علف ها مو های شانه نخورده ی مردگانند

یا سفره های سبز پروردگار!

این حرف دل سالیان سال در قلبم حبس شده!

که خوشبختی چه زمان به سراغمان می آید؟

در کلبه ی ورشکستی که خودش خیال می کند خانه است،حرف های دل را می نویسم.

و آن را ثبت می کنم تا سرنوشت فردای فرزندان ما اینگونه نباشد!

آه....ای دوست

چه درد بزرگیست،درد یکدیگر رانفهمیدن!

مرا اینگونه باور کن :

          کمی تنها

                کمی بی کس

                 کمی از یادها رفته

  خدا هم ترک ما کرده

                   خدا دیگر کجا رفته ؟؟؟؟

نمی دانم مرا آیا گناهی هست ؟

              که جرمش این چنین غریبی و بی کسی و جداییست !